Kontakt
Miejskie Przedszkole Tęczowy Zakątek w Chełmnie

Weronika Sherborne.

METODA WERONIKI SHERBORNE.

                                                      

Przedstawienie autorki metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne i podstawowych informacji dotyczących pracy tą metodą z dziećmi w wieku przedszkolnym.

Weronika Sherborne była angielską terapeutką, nauczycielką wychowania fizycznego. W latach 60-tych wypracowała własny system ćwiczeń. Ma on zastosowanie we wspomaganiu prawidłowego rozwoju dzieci i w korygowaniu jego zaburzeń. Ćwiczenia te wywodzą się ze szkoły Rudolfa Labana i z doświadczeń własnych, a znane są pod nazwą Ruchu Rozwijającego. Nazwa ruchu rozwijającego wyraża główną ideę metody - posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. Opracowany przez Sherborne system ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspakajanych w kontakcie z dorosłymi.

Zdaniem autorki tej metody ... „wszystkie dzieci mają dwie podstawowe potrzeby:
• pragną poczuć się dobrze we własnym ciele (jak w domu), czyli umieć w pełni nad nim zapanować
• odczuwają potrzebę nawiązywania kontaktu z innymi.
Zaspokojenie tych potrzeb – dobry kontakt z samym sobą i z innymi ludźmi – jest możliwy dzięki dobremu nauczaniu ruchu”.


 

Stosowanie metody ruchu rozwijającego przynosi korzyści dla dzieci:
wspomaga rozwój,
• wyrównuje opóźnienia w sferze emocjonalnej i społecznej.
• uczy współdziałania z partnerem,
• pozwala wykorzystać nagromadzoną energię, wykorzystać siłę,
• uczy koncentrowania się na wykonywanym zadaniu.
• wyzwala wśród uczestników wiele radości, śmiechu.

Cele zajęć metodą W. Sherborne

  •  Rozwojowe

- wspomaganie rozwoju dziecka w zakresie sfery poznawczej, emocjonalnej, społecznej i ruchowej

  • Edukacyjne

- przekazywanie i utrwalanie wiedzy na temat ciała ludzkiego, jego poszczególnych części, schematu, strony prawej, lewej

- przekazywanie i utrwalanie wiedzy na temat otoczenia (usytuowania dzieci względem swoich kolegów, przedmiotów, pomieszczenia)

- wyrabianie umiejętności społecznych (zwracania uwagi na bezpieczeństwo innych osób w grupie, współdziałania, pomagania, naśladowania, czekania na swoją kolej podczas zabawy, używania słów grzecznościowych)

  • Terapeutyczne

- wyrabianie u dzieci pewności siebie i poczucia bezpieczeństwa w otoczeniu

- dostarczanie radości i zadowolenia z udziału w zabawach

- wyciszanie, uspokajanie dzieci nadpobudliwych, niespokojnych

- pobudzanie, aktywizowanie dzieci wycofanych, apatycznych

- motywowanie, wzmacnianie wszelkich dziecięcych starań

- wyzwalanie zachowań twórczych (dostarczanie poczucia sprawstwa)

 

SCENARIUSZ 1 – POZNAJMY SIĘ.

I. Powitanie.

Zabawa „Dzień dobry”

- dzień do-bry (uderzamy dłońmi o podłogę), dzień do-bry (uderzamy dłońmi o kolana), dzień do-bry (klaszczemy), dzień do-bry (klaszczemy nad głową)

Zabawa piłką „Mam na imię”

- n- l toczy piłkę do dziecka i pyta o imię, grupa powtarza imię – rozdanie naklejek z imionami np. Jak masz na imię ? Piotr.  To jest Piotr.

II. Świadomość własnego ciała, usprawnianie go.

- wyczuwanie brzucha, pleców, pośladków

  • ślizganie się w kółko

- wyczuwanie nóg i rąk

  • chodzenie, bieganie na „sztywnych” nogach (jak roboty, jak lalki nakręcane)

  • chodzenie z wysokim unoszeniem kolan

- wyczuwanie oczu

  • mrużenie oczu

- Ćw. oddechowe – wdech nosem – wydech ustami przy muzyce relaksacyjnej.

III. Świadomość przestrzeni i działania w niej.

- ćw. przestrzeni

  • marsz po sali z dotykaniem ścian i mebli

IV. Dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskich kontaktów.

- ćwiczenia oparte na relacji „z” w parach ( to relacja opiekuńcza)

Fotelik”  - 1 dziecko siedzi w rozkroku, a 2 plecami do niego. Kołysanie dziecka na boki, w przód i w tył.

- ćwiczenia rozwijające relacje „przeciwko” w parach ( relacja mocy i energii)

Niedźwiadki” - zabawy niedźwiadków w lesie (pchanie plecami partnera starając się pokonać jego opór – zmiana ról)

- ćwiczenia oparte na relacji „razem” (partner „aktywny” i partner „bierny”)

Niewidomy” - prowadzenie „ślepca” (ćwiczący zamyka oczy i jest prowadzony przez partnera)

V. Pożegnanie

Moje palce lubią harce”

Moje palce lubią harce. (poruszamy wszystkimi palcami)

Lubią pograć na gitarce .(naśladujemy grę na gitarze)

Lubią klepać mnie po brzuchu.(klepiemy się po brzuchu)

Lubią drapać mnie po uchu. (drapiemy się po uchu)

A najbardziej - daję słowo-

lubią spać pod moją głową.(składamy dłonie i opieramy na nich policzek)

- „odpoczynek niedźwiadków” (wyciszenie przy muzyce relaksacyjnej)

SCENARIUSZ 2 – ZABAWY POPRZEZ RUCH.

I. Powitanie.

                                                                    Zabawa „Dzień dobry”

- dzień do-bry (uderzamy dłońmi o podłogę), dzień do-bry (uderzamy dłońmi o kolana), dzień

do-bry (klaszczemy), dzień do-bry (klaszczemy nad głową)

Zabawa „Dzień dobry witam Was”

- Dzień dobry witam Was zaczynamy bo już czas …...

II. Świadomość własnego ciała, usprawnianie go.

Moje...

Dzieci znajdują się w pozycji siedzącej, prowadząca nazywa części ciała i jednocześnie wykonuje konkretny ruch; dzieci powtarzają:

  • uderzanie stopami o podłogę

  • posuwanie stopami po podłodze

  • uderzanie piętami o podłogę

Pokaż proszę gdzie masz....?”

Dzieci uważnie słuchają i pokazują odpowiednie części ciała np. uszy, nos, włosy, policzki itp. ( najpierw z otwartymi oczyma później z zamkniętymi)

Ćw. oddechowe siedząc - wdech nosem – wydech ustami przy muzyce relaksacyjnej.

III. Świadomość przestrzeni i działania w niej.

Przeciąganie się – jak najszerzej”

Dzieci leżą w rozsypce na podłodze. Dzieci przeciągają się – każdy próbuje zająć jak najwięcej miejsca na podłodze, a potem na sygnał nauczyciela dzieci kulą się tak aby zająć najmniej miejsca. Starsze dzieci mogą rysować dłonią w powietrzu cyfry lub litery.

IV. Dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskich kontaktów.

- ćwiczenia oparte na relacji „z” w parach ( to relacja opiekuńcza)

Rolowanie po podłodze”

Jedno dziecko klęczy drugie leży na podłodze na plecach. Klęczący stara się lekko i powoli przetoczyć leżące dziecko na brzuch. Podczas wykonywania tej czynności na chwilę zatrzymuje dziecko na boku, kołysze je i przetacza dalej. Zmiana ról.

- ćwiczenia rozwijające relacje „przeciwko” w parach ( relacja mocy i energii)

Przepychanki”

Dzieci siedzą na podłodze w rozkroku tyłem do siebie. Na sygnał prowadzącego próbują przepchnąć partnera w przeciwną stronę.

- ćwiczenia oparte na relacji „razem” (partner „aktywny” i partner „bierny”)

Lustro”

Dzieci siedzą naprzeciwko siebie – zwrócone do siebie twarzą. Jedno z dzieci rysuje np. figury, litery, pokazuje czynności np. jazdę samochodem, a drugie stara się jak najdokładniej naśladować ruchy kolegi. Zmiana ról.

  1. Pożegnanie

    Masażyk – Płynie rzeczka.....

Słońce świeci (delikatne głaskanie po plecach)
Kroczą słonie (delikatne uderzanie otwartymi dłońmi)
Pędzą konie po betonie (uderzanie pięściami)
Płynie sobie kręta rzeczka (naśladowanie biegu rzeki)
Przeszły panie na szpileczkach (dotykanie czubkami palców)
Z gryzącymi pieseczkami (delikatne szczypanie)
Pada bardzo drobny deszczyk (dotykanie opuszkami palców)
Czy poczułeś dreszczyk? (gwałtowne zsunięcie rąk po plecach w dół)


 

SCENARIUSZ 3 – UTRWALAMY CZĘŚCI CIAŁA

I. Powitanie.

Zabawa „Dzień dobry witam Was”

- Dzień dobry witam Was zaczynamy bo już czas …...

Zabawa „ Jestem Kasia i lubię.....”

  • Dziecko się przedstawia i mówi jaka jest jego ulubiona zabawa

II. Świadomość własnego ciała, usprawnianie go.

Zabawa w wyczuwanie brzucha, pleców, pośladków

ślizganie się w kółko na pupie

Zabawa Moje – Twoje

  • Dzieci siedzą w parach naprzeciwko siebie i wykonują poszczególne czynności:

    - kładą rękę na swej głowie, a następnie na głowie partnera

    - dotykają swojego czoła, potem czoła partnera

    - dotykają swojego nosa, potem nosa partnera

    - dotykają się za ucho, potem dotykają ucha partnera

    - poprawiają swoją fryzurę, potem fryzurę kolegi

    Ćw. oddechowe – wdech nosem – wydech ustami przy muzyce relaksacyjnej.

III. Świadomość przestrzeni i działania w niej.

Zabawa „Przechadzka w parach”

Dzieci spacerują w parach po sali, najpierw maja otwarte oczy, a następnie jedno z nich zamyka oczy. Zmiana ról.

IV. Dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskich kontaktów.

ćwiczenia oparte na relacji „z” w parach ( to relacja opiekuńcza)

Fotelik”

1 dziecko siedzi w rozkroku, a 2 plecami do niego. Kołysanie dziecka na boki, w przód i w tył. Zmiana ról.

- ćwiczenia rozwijające relacje „przeciwko” w parach ( relacja mocy i energii)

Przepychanki”

Dzieci siedzą na podłodze w rozkroku tyłem do siebie. Na sygnał prowadzącego próbują przepchnąć partnera w przeciwną stronę.

Oddychanie

  • dzieci leżą na plecach i oddychają przeponowo

- ćwiczenia oparte na relacji „razem” (partner „aktywny” i partner „bierny”)

„ Waga”

Dzieci siedzą naprzeciwko siebie trzymając się za ręce, nogi dziecka są pod nogami partnera. Dzieci na zmianę kładą się na plecy, cały czas trzymając się za ręce.

  1. Pożegnanie

Masażyk – Płynie rzeczka.....

Słońce świeci (delikatne głaskanie po plecach)
Kroczą słonie (delikatne uderzanie otwartymi dłońmi)
Pędzą konie po betonie (uderzanie pięściami)
Płynie sobie kręta rzeczka (naśladowanie biegu rzeki)
Przeszły panie na szpileczkach (dotykanie czubkami palców)
Z gryzącymi pieseczkami (delikatne szczypanie)
Pada bardzo drobny deszczyk (dotykanie opuszkami palców)
Czy poczułeś dreszczyk? (gwałtowne zsunięcie rąk po plecach w dół)

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne ciąg dalszy.

Weronika Sherborne w metodzie Ruchu Rozwijającego wyróżnia ćwiczenia, które wspomagają rozwój dziecka. Do nich należą:
• ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała,
• ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa w otoczeniu,
• ćwiczenia ułatwiające nawiązywanie kontaktu i współpracy z partnerem i grupą,
• ćwiczenia twórcze.

Ćwiczenia w/w można stosować w różnych formach:
• zajęcia indywidualne,
• zajęcia w parach,
• zajęcia dla całej grupy.


Ćwiczenia stosowane w tej metodzie opierają się na doświadczeniach ruchowych, intensywności i ciągłości doświadczeń.

Mają one szczególne znaczenie dla rozwoju wszystkich dzieci, a szczególnie dla dzieci z zaburzeniami w sferze ruchowej, emocjonalnej i społecznej.

W metodzie ruchu rozwijającego dotyk, ruch, ćwiczenia świadomości ciała i przestrzeni oraz wzajemne relacje. Metoda ta jest prosta, naturalna i możliwa do zastosowania w każdych warunkach, bez konieczności używania przyrządów.

Ćwiczymy boso, w niekrępujących ruch strojach, na podłodze, w niskich bezpiecznych pozycjach (jak kto może) i bez elementów współzawodnictwa.

Po intensywnym wysiłku stosujemy odpoczynek i relaks.
Ze względu na swą prostotę, naturalność i możliwość stosowania jej w każdych warunkach, jest to metoda dla każdego.

Każdy może w niej uczestniczyć w takim zakresie, w jakim jest to dla niego możliwe. Nie ma słabszych, gorszych, czy smutnych.

Wszyscy są aktywni, radośni i zwycięscy. Każdemu coś się uda, każdy zostanie pochwalony i zachęcony do wysiłku.

 

SCENARIUSZ 4 – BAWIMY SIĘ RAZEM.

I. Powitanie.

Zabawa „Dzień dobry witam Was”

- Dzień dobry witam Was zaczynamy bo już czas …...

Witaj Kasiu, witaj Kasiu jak się masz.........

- Dzieci siedzą w kole śpiewają i naśladują gesty prowadzącej, utrwalanie imion, integracja grupy.

II. Świadomość własnego ciała, usprawnianie go.

„ Nasze stopy”

  • Dzieci witają się stopami siedząc w kole

    „ Masaż pleców”

  • Dzieci w parach masują plecy kolegów koleżanek

    Kręcioła”

  • Dzieci siedzą na podłodze i kręcą się na pośladkach, zwracają uwagę na bezpieczeństwo

Ćw. oddechowe siedząc - wdech nosem – wydech ustami przy muzyce relaksacyjnej.

III. Świadomość przestrzeni i działania w niej.

Przeciąganie się – jak najszerzej”

Dzieci leżą w rozsypce na podłodze. Dzieci przeciągają się – każdy próbuje zająć jak najwięcej miejsca na podłodze, a potem na sygnał nauczyciela dzieci kulą się tak aby zająć najmniej miejsca. Starsze dzieci mogą rysować dłonią w powietrzu cyfry lub litery.

IV. Dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskich kontaktów.

ćwiczenia oparte na relacji „z” w parach ( to relacja opiekuńcza)

Masażyki – pisarzyki”

Jedno z dzieci siedzi na podłodze, a drugie leży przed nim na brzuchu. Siedzące dziecko masuje plecy leżącego: - lekko opukuje plecy palcami, kantem dłoni

- rysuje lub pisze na plecach -dziecko leżące próbuje odgadnąć rys. Zmiana ról.

- ćwiczenia rozwijające relacje „przeciwko” w parach ( relacja mocy i energii)

Spychacz I”

Dzieci siedzą w rozkroku na podłodze, są odwrócone do siebie plecami. Jedno z dzieci przepycha drugie do przodu po podłodze odpychając się nogami i rękoma. Zmiana ról.

Oddychanie  - Dzieci leżą na plecach i oddychają przeponowo

- ćwiczenia oparte na relacji „razem” (partner „aktywny” i partner „bierny”)

Lustro”

Dzieci siedzą naprzeciwko siebie – zwrócone do siebie twarzą. Jedno z dzieci rysuje np. figury, litery, pokazuje czynności np. jazdę samochodem, a drugie stara się jak najdokładniej naśladować ruchy kolegi. Zmiana ról.

V. Pożegnanie

Moje palce lubią harce”

Moje palce lubią harce. (poruszamy wszystkimi palcami)

Lubią pograć na gitarce .(naśladujemy grę na gitarze)

Lubią klepać mnie po brzuchu.(klepiemy się po brzuchu)

Lubią drapać mnie po uchu. (drapiemy się po uchu)

A najbardziej - daję słowo-

lubią spać pod moją głową.(składamy dłonie i opieramy na nich policzek)

- wyciszenie przy muzyce relaksacyjnej

 

ZAPRASZAM RODZICÓW DO WSPÓLNYCH ĆWICZEŃ ZE SWOIMI POCIECHAMI.